Diagnoza SI
Polega na przeprowadzeniu specjalistycznej obserwacji zachowania dziecka w zabawie spontanicznej i kierowanej.
Diagnoza integracji sensorycznej (SI)
Na czym polega?
Diagnoza integracji sensorycznej polega na przeprowadzeniu specjalistycznej obserwacji zachowania dziecka w zabawie spontanicznej i kierowanej oraz wykonaniu prób i testów, które mają określić poziom funkcjonowania poszczególnych układów sensorycznych i zweryfikować potrzebę realizowania zajęć integracji sensorycznej u danego dziecka.
Pierwszym etapem spotkania diagnostycznego jest wywiad przeprowadzony z rodzicem/rodzicami oraz wypełnienie Kwestionariusza Rozwoju Sensomotorycznego Dziecka. Należy przygotować informacje dotyczące okresu ciąży i porodu, wczesnego rozwoju motorycznego dziecka, zaobserwowanych trudności rozwojowych, dotychczasowych terapii. Następnie terapeuta przeprowadza obserwację kliniczną, wykonuje testy, obserwuje dziecko w aktywności spontanicznej i kierowanej. Na spotkanie diagnostyczne najlepiej przygotować wygodny strój i krótkie spodenki.
Kiedy warto wykonać diagnozę integracji sensorycznej?
Na diagnozę powinniśmy się zgłosić, gdy zaobserwujemy następujące problemy
Funkcjonowanie układu dotykowego
– obserwujemy u naszych dzieci trudności z zabiegami pielęgnacyjnymi. Podczas kąpieli dziecko przejawia trudności z myciem włosów, twarzy, polewaniem ciała wodą, preferuje kąpiel w wannie od prysznica. Nie lubi obcinania paznokci, czesania włosów, smarowania ciała, twarzy kremem. Wizyta u fryzjera jest problematyczna.
– materiał, z którego wykonane są ubrania ma znaczenie, przeszkadzają mu metki, przeszycia w skarpetach, za ciasne lub za szerokie ubrania.
– dziecko nie lubi dotykania różnorodnych faktur, mas sensorycznych, nie dotyka jedzenia, denerwuje się, gdy się pobrudzi
Funkcjonowanie układu słuchowego
– nasze dziecko nie lubi głośnych miejsc,
– zatyka uszy w odpowiedzi na nagłe, intensywne dźwięki,
– staje się bardziej pobudzone lub wycofane w głośnych miejscach,
– ma trudności ze skupieniem, gdy słychać inne dźwięki,
– jest głośne, hałaśliwe, często podśpiewuje, mruczy
Funkcjonowanie układu przedsionkowego i proprioceptywnego
– dziecko jest nadruchliwe, ma trudności z koncentracją, często się rozprasza,
– ma trudności koordynacyjne, często upada, potyka się, niechętnie uczy się nowych umiejętności ruchowych, np. jazdy na rowerze,
– nie lubi aktywności ruchowych, na placu zabaw unika huśtania, kręcenia, wspinania się, elementów równoważnych,
Funkcjonowanie układu wzrokowego
– dziecko nie lubi nadmiernego światła, preferuje okulary przeciwsłoneczne
– jest nadmiernie pobudzone w miejscach jasnych, kolorowych,
– poszukuje bodźców wzrokowych.
Pojawiają się trudności z jedzeniem
– dieta dziecka jest wybiórcza, repertuar posiłków ograniczony,
– nie lubi próbowania nowych potraw,
– dziecko preferuje określone smaki, zapachy,
– często sygnalizuje, że coś nieprzyjemnie pachnie,
– tekstura jedzenia ma dla niego znaczenie,
– aspekt wizualny posiłku ma znaczenie,
– dziecko nie dotyka jedzenia.
Obserwujemy trudności manualne
– dziecko nie lubi rysowania, kolorowania, wycinania,
– szybko się męczy, zniechęca przy zabawach manualnych,
– ma trudności z czynnościami samoobsługowymi,
Kiedy skonsultować trudności dziecka?
Poszczególne układy sensoryczne są ze sobą powiązane i ich funkcjonowanie jest często bardziej złożone, jeśli coś nas niepokoi w zachowaniu dziecka warto skonsultować jego trudności ze specjalistą.